Canlyniadau Chwilio: obama

: Ta-ta Billy Graham

Mae’r efengylwr Billy Graham wedi marw o’r diwedd. Nid oes unrhyw beth fel marwolaeth i ddenu gor-ganmoliaeth. Dyma, er enghraifft, oedd gan Barack Obama i’w ddweud:Billy Graham was a humble servant who prayed for so many – and who, with wisdom and gra… Parhau i ddarllen

Anffyddiaeth: Ta-ta Billy Graham

Mae’r efengylwr Billy Graham wedi marw o’r diwedd. Nid oes unrhyw beth fel marwolaeth i ddenu gor-ganmoliaeth. Dyma, er enghraifft, oedd gan Barack Obama i’w ddweud:Billy Graham was a humble servant who prayed for so many – and who, with wisdom and gra… Parhau i ddarllen

Anffyddiaeth: Arlywydd Trump

Daeth y dydd. Mae Donald Trump bellach yn arlywydd Unol Daleithiau America. Fe ddywedais drannoeth yr etholiad fy mod yn anobeithio am gyflwr y byd; nid oes unrhyw beth wedi digwydd ers hynny i godi fy nghalon. Os rywbeth, rwy’n argyhoeddedig bod pethau hyd yn oed yn fwy trychinebus nag mae llawer o bobl yn ei sylweddoli. Os oedd unrhyw un dal i gydio yn y ffantasi bod Arlywydd Trump yn mynd i fod yn greadur gwahanol i’r ymgyrchydd Trump, dylai heddiw ddryllio hynny: mae’r dyn wedi bod yn obsesiynu am faint y dorf wrth iddo dyngu llw ddoe, gan gyhuddo’r cyfryngau o ddweud celwydd er ein bod i gyd wedi gweld y lluniau. Mae’r ffaith bod y mater yma mor bitw’n rybudd difrifol ynddo’i hun: os yw’n fodlon neilltuo bron diwrnod cyfan i falu cachu yn gelwyddog am bethau di-nod, mae’n ddychrynllyd meddwl sut fydd pethau pan ddaw materion sylweddol ar yr agenda.

Heb ail-adrodd fy hun yn ormodol, mae’r dyn yn fwli hollol dwp, ansefydlog, narsisitig, llwgr a rhagfarnllyd. Os oes llygedyn o obaith o gwbl, yna hwnnw yw bod ei weinyddiaeth am fod yn eithriadol o ddi-glem a bod eu diffyg crebwyll am eu rhwystro rhag cyflawni llawer o’u hagenda. Nid yw hynny’n gysur i gyd, fodd bynnag, oherwydd mae’r cyfuniad hwnnw o ddiffyg gallu, ar y naill law, a hyder haerllug ar y llaw arall, yn debygol o niwieidio hygrededd sefydliadau a strwythurau sifil y wlad (a’r byd, o ran hynny). Bydd hynny’n fwriadol i raddau helaeth: nid oes ganddynt lawer o syniad sut mae pethau’n gweithio, ond nid ydynt yn poeni am hynny gan mai e llosgi llawer ohonynt i lawr yw’r union nod.

Ar lawr gwlad, mae Arlywydd Trump am gael effaith anferth ar un maes yn arbennig heb orfod gwneud unrhyw beth: heddlua. Mae adrannau heddlu America eisoes yn hynod asgell-dde, ac mae eisoes yn amlwg bod hiliaeth yn eu mysg yn broblem anferth. Yn fuan iawn, rhywle yn America, mae swyddog heddlu yn mynd i saethu dyn ifanc croenddu di-euog yn farw. Mae hynny wrth gwrs eisoes wedi digwydd sawl tro dros y blynyddoedd diwethaf. Yn yr hinsawdd wleidyddol newydd, fodd bynnag, rwy’n credu ei fod hyd  yn oed yn fwy tebygol, a diolch i’r ffŵl yn y Tŷ Gwyn mae’r ymateb i’r protestio anochel fydd yn dilyn yn sicr o fod yn llanast. Mae’n hawdd dychmygu Trump yn troi’r sefyllfa yn greisis, boed yn fwriadol neu trwy dwpdra, gan beryglu hawliau sifil a lleiafrifoedd ethnig ymhellach eto.

Rhywbeth arall sydd bron yn sicr o ddigwydd yn fuan yw ymosodiad terfysgol gan y Wladwriaeth Islamaidd. Buaswn i’n tybio bod hyn yn flaenoriaeth strategol i IS, gan fod ymateb twp anochel Trump – sef ymosod ar fwslemiaid a datgymalu hawliau sifil – yn sicr o fod yn fuddiol iddynt. Byddaf yn synnu’n fawr os na fydd ymosodiad, neu ymdrech amlwg i gyflawni un, ar dir mawr America erbyn yr haf.

Dyma pam rwy’n sicr bod Trump am fod hyn yn oed yn waeth na’r disgwyl. Mae heddiw – ei ddiwrnod llawn cyntaf, ei fis mêl, heb unrhyw ddigwyddiad cas iddo orfod ymateb iddo – wedi bod yn drychinebus. Dychmygwch, mewn difrif, ei greisis cyntaf. Ac wedyn dychmygwch ei ugeinfed. Doed a ddelo, mae pethau anffodus yn mynd i ddigwydd. Ym mhob un senario rwy’n gallu’i ddychmygu, mae Trump am eu gwneud yn waeth.

Ar ben hynny, wrth gwrs, mae Trump yn mynd i lenwi o leiaf un sedd wag ar Oruchaf Lys America, wedi i’r Gweriniaethwyr, heb gywilydd yn y byd, wrthod gadael i Obama wneud am bron i flwyddyn gyfan. Mae Trump yn sicr o ddefnyddio’r cyfle yma i daflu cig coch at y ffwndamentalwyr eithafol ymysg ei gefnogwyr. Mae’n dweud cyfrolau na fuaswn yn synnu o gwbl petai’n enwebu rhywun fel Roy Moore, ffasgydd theocrataidd o’r iawn ryw.

Cefais fy ngeni ym 1984. Am y tro cyntaf erioed, rwyf wedi dechrau dychmygu fy marwolaeth fy hun mewn rhyfel niwclear. Mae’n annhebygol iawn o hyd, wrth reswm, ond mae’r posibilrwydd wedi rhoi’r gorau i fod yn chwerthinllyd. Mae Rwsia a China ill dau’n fwy tebygol o geisio manteisio a gwthio’u lwc yn y gêm fawr geopoliticaidd, ac mae sawl senario trychinebus, a fu gynt fwy neu lai’n amhosibl diolch i gytundebau amlochrog y mae Trump yn ddirmygus iawn ohonynt, bellach yn gredadwy. Mae Wcraniaid, a hyd yn oed Latfiaid, yn teimlo’n nerfus, ac mae ganddynt resymau i wneud. Mae dyfodol NATO a’r Undeb Ewropeaidd yn edrych yn ddu, ac af mor bell ag awgrymu bod obsesiwn macho Trump â delio â phobl mano a mano, ar draul trafodaethau amlochrog pwyllog a gofalus, yn mynd i beryglu’r Cenhedloedd Unedig hefyd. Mae ei gefnogwyr craidd, wedi’r cyfan, yn casáu’r sefydliad hwnnw â chas perffaith. Pwy a ŵyr?

Dim ond crafu’r wyneb yw hyn. Nid oes unrhyw beth am hyn nad yw’n drychinebus. Rwy’n besimistig dros ben. Parhau i ddarllen

Anffyddiaeth: Amcanion a chymhellion y Wladwriaeth Islamaidd

Mae yna erthygl ragorol iawn yn rhifyn cyfredol The Atlantic, yn trafod gwreiddiau ac ideoleg y Wladwriaeth Islamaidd. Mae’n hir dros ben, ond mae’n werth darllen y cyfan.

Prif neges yr ysgrif yw ei bod yn amhosibl deall y Wladwriaeth Islamaidd heb werthfawrogi dwy ffaith bwysig. Yn gyntaf, crefydd – hynny yw, fersiwn apocalyptaidd o islam y seithfed ganrif – sy’n lliwio popeth maent yn ei wneud. A’n ail, maent yn wahanol iawn i al-Qaeda mewn sawl ffordd.

Rwyf eisoes wedi trafod tuedd anffodus rhai pobl (gan gynnwys Barack Obama) i alw’r terfysgwyr yn ‘anislamaidd’. Yn achos Obama, ymgais i gefnogi mwslemiaid cymhedrol yw hynny ac mae’n anodd peidio cydymdeimlo â hynny i raddau. Ond rwy’n gobeithio’n arw bod yr arlywydd, yn breifat, yn cydnabod mai nonsens yw hynny. Nid oes un ‘gwir’ islam. Y ffaith ddigalon yw bod adnodau niferus yn y Corán sy’n cefnogi’r hyn a wneir yn enw’r Wladwriaeth Islamaidd.

Wrth gwrs mae ffactorau gwleidyddol, hanesyddol a diwylliannol ar fai am roi’r cyfle i’r Wladwriaeth Islamaidd feddiannu darn maint Prydain o’r Dwyrain Canol. Ond erys y ffaith mai cwlt crefyddol ydyw. Mae’r bobl yma’n credu, gydag arddeliad, bod proffwydoliaeth am gael ei gwireddu, sef bod brwydr fawr waedlyd gyda byddinoedd ‘Rhufain’ (sef ‘y byd Cristnogol’, sef America) ar fin digwydd yng ngogledd Syria, a bod hynny’n mynd i fod yn arwydd bod y byd yn mynd i orffen. Gosod popeth yn ei le er mwyn annog y senario yma y mae’r Wladwriaeth Islamaidd yn ei wneud ar hyn o bryd (y cam cyntaf oedd sefydlu califfiaeth), a dyna, efallai, y rheswm pennaf y byddai America’n wirion i gael eu temtio i anfon milwyr i ymladd ar lawr gwlad yno. Dyna’n union fyddai’r Wladwriaeth Islamaidd yn awyddus iawn i’w weld.

Cwestiwn academaidd, efallai, yw ai ffasgaeth grefyddol ynteu crefydd ffasgaidd yw’r hyn a geir yma. Fy ngreddf yw mai’r ail sy’n wir. Mae tuedd weithiau i dybio mai rhyw fath o facade yw’r hyn y mae grwpiau fel y Wladwriaeth Islamaidd yn ei ddweud, sef bod eu cwynion go iawn yn rai seciwlar a gwleidyddol ac mai modd o ddenu cefnogaeth yw eu mynegi mewn termau crefyddol. Hwyrach bod elfen fach o wirionedd i hynny yn achos al-Qaeda, ond mae’r Wladwriaeth Islamaidd yn wahanol yn ei hanfod. Eschatoleg pur sy’n sail i bopeth yn eu hachos hwy. Yn syml iawn, dylem eu derbyn wrth eu gair.

Goblygiadau hyn yw nad oes modd trafod â’r Wladwriaeth Islamaidd. Mae hyn yn llythrennol wir; nawr bod ganddynt eu califfiaeth, nid ydynt yn cydnabod unrhyw endid gwleidyddol arall. Iddynt hwy, byddai unrhyw drafod gyda rhywun allanol yn anislamaidd. Sicrhau diwedd y byd cyn gynted â phosibl yw’r nod. Mae mor ddu a gwyn â hynny. Nid oes gennyf syniad beth yw’r ateb yn y pen draw, ond mae deall a derbyn eu cymhellion yn fan cychwyn hanfodol, ac mae’r ysgrif yn eu hegluro’n gampus. Parhau i ddarllen

Anffyddiaeth: Ynghylch yr honiad bod IS yn ‘anislamaidd’

Mae unrhyw berson call yn ffieiddio at y mudiad terfysgol o’r enw’r Wladwriaeth Islamaidd (IS), barbariaid sydd bron fel petaent wedi cerdded yn syth oddi ar set ffilm wael ac unllygeidiog am yr Oesoedd Canol. Mae rhywbeth bron yn gartwnaidd amdanynt. Yn amlwg, felly, mae’n dda o beth bod dros 120 o ysgolheigion ac imamau mwslemaidd wedi arwyddo llythyr yn beirniadu Abu Bakr Al-Baghdadi, yr arweinydd, a’i gyhuddo o gamddehongli islam.

Wrth reswm, nid yw pobl fel IS yn cynrychioli islam yn gyffredinol. Mae hynny’n berffaith amlwg. Rwy’n cydymdeimlo â llofnodwyr y llythyr, a’n deall eu rhwystredigaeth bod grwpiau terfysgol yn torri pennau i ffwrdd yn enw’u crefydd. Fel mae’n digwydd, ategodd Barack Obama yr un ddadl. Yn yr achos hwnnw, ymgais ydyw i ddangos nad rhyfel yn erbyn islam yw’r cyrchoedd awyr diweddaraf (fe ddywedodd George W Bush bethau tebyg yn dilyn cyflafan 11 Medi 2001). Eto i gyd, nid wyf yn hoffi’r honiad bod IS yn ‘anislamaidd’. Y gri yw nad dyma’r ‘gwir islam’. Ond fel rwyf wedi’i ddweud o’r blaen, nid oes y fath beth â ‘gwir islam’. Iawn, nid islam IS yw’r fersiwn ‘go iawn’, ond nid islam y llofnodwyr ydyw chwaith.

Gall y terfysgwyr eithafol gyfeirio at adnodau yn y Corán sy’n cefnogi a chyfiawnhau lladd anghredinwyr. Yn yr un modd yn union, mae gan y mwslemiaid mwy heddychlon a chymhedrol ddyfyniadau addfwynach i ategu’u safbwyntiau hwythau. Am y rheswm hwn, mae dadleuon ynghylch pa fersiynau o wahanol grefyddau sydd ‘gywirach’ yn syrffedus. Bydd un ochr yn pwyntio at un adnod, bydd yr ochr arall yn troi tudalennau er mwyn canfod un gwahanol, a bydd yr ochr arall yn dewis un arall eto drachefn. Bydd unrhyw un niwtral sy’n ceisio dilyn yn syrthio i gysgu o fewn dim. Yr unig beth call i’w wneud yw cydnabod bod pob fersiwn yr un mor ddi-sail yn union â’i gilydd. Ceir yr un broblem yn union yn achos y Beibl, wrth gwrs, neu wrth gymharu’r Beibl a’r Corán. Nid yw’n hawdd penderfynu pa lyfr sydd fwyaf brawychus, ac nid oes llawer o ddiben trio.

Bydd amddiffynwyr crefydd yn dadlau mai ffactorau diwylliannol, hanesyddol a gwleidyddol sydd i gyfrif am sefyllfaoedd fel yr hyn a welir heddiw yn Syria ac Irác. Wel ie, mae hynny’n amlwg yn wir. Ond ni ellir gwahanu’r ffactorau hynny oddi wrth grefydd. Mae islam yn ran annatod o ddiwylliant, hanes a gwleidyddiaeth y rhan honno o’r byd, a’n lliwio’r cyfan. Go brin y byddai’r lle’n troi’n baradwys heddychlon petai islam (a chrefydd yn gyffredinol) yn diflannu yfory; byddai tensiynau ar sail hil, cenedl, iaith a dosbarth yn parhau. Ond mewn achosion lle nad yw crefydd o reidrwydd yn sail i’r tensiynau, yr hyn a wna yw eu miniogi a’u gwaethygu. Byddai cael gwared ar grefydd (fel delfryd hypothetig) yn gam i’r cyfeiriad cywir, ond na, nid yr ateb i gyd.

Mae’n ddiddorol (ac ychydig yn ddoniol) bod rhai o’r jihadis Prydeinig wedi prynu llyfr Islam For Dummies cyn teithio i Syria, sy’n awgrymu nad oeddent yn arbennig o hyddysg yn athrawiaethau’r grefydd honno cyn cael eu radicaleiddio. Efallai mai antur fawr a chyfle i roi cic i’r ‘sefydliad’ yw’r apêl. Heb grefydd, hwyrach y byddent wedi bodloni ag ymuno â gang yn ardal Birmingham. Yn anffodus, gan eu bod yn hytrach wedi troi at islam eithafol fel ‘allfa’ i’w dyheadau chwyldroadol, maent wedi penderfynu symud i’r Dwyrain Canol er mwyn torri pennau gorllewinwyr i ffwrdd. Er bod y dyheadau chwyldroadol, fwy na thebyg, yn bodoli am resymau sosio-economaidd, ychwanegu crefydd ar ben hynny wedyn sy’n rhoi bodolaeth i’r gwenwyn gwirioneddol. Parhau i ddarllen

Blog Dylan: A oes Heddwch?

Jyst fel dw i’n penderfynu dechrau blogio eto, daw newyddion sydd wedi fy rhyfeddu braidd: mae Barack Obama wedi ennill Gwobr Nobel am Heddwch.Am be??Mae o wedi bod yn y job lai na blwyddyn, ac mewn gwirionedd heb gyflawni fawr ddim o bwys. Mae’n fwy h… Parhau i ddarllen